Home / Zorg voor je ouders / Volwassen kind van gescheiden ouders

Volwassen kind van gescheiden ouders

”Zelf ben ik een volwassen kind van gescheiden ouders en kwam enkele weken geleden een artikel tegen op de blog ‘2wmn.nl’. Op deze blog wordt goed omschreven wat het met je doet als je als volwassen persoon te horen krijgt dat je ouders na vele jaren huwelijk gaan scheiden. Omdat het artikel zo goed is, en er naar mijn idee niets aan gewijzigd hoeft te worden, hebben wij gekozen voor deze enorme Kopie/Plak actie.”

‘Als kind had ik altijd medelijden met kinderen van gescheiden ouders. Ik probeerde me in te denken hoe verdrietig het moest zijn als je ouders niet meer samen zijn en je altijd moet kiezen tussen je ouders. Ik kon het me maar moeilijk voorstellen. Ik zag zelfs ‘voordelen’! Zoals twee huizen en extra cadeautjes. Maar op mijn 24ste, kort na mijn eigen bruiloft, kondigden mijn ouders aan dat ze gingen scheiden…

Ik kom uit een hecht, stabiel gezin, gerund door een psycholoog een maatschappelijk werker. Je begrijpt, het ging er bij ons thuis behoorlijk pedagogisch verantwoord aan toe. Ik groeide gelukkig op. Toen ik uit huis ging op mijn 18e was ik al snel zelfstandig en had ik mijn eigen leven. Maar hoe lang ik ze ook niet zag en hoe onafhankelijk ik me ook voelde, mijn ouders bleven altijd de veilige basis waar ik naar kon terugkeren. Bij persoonlijke problemen, twijfels over de toekomst en praktische vraagstukken kon ik altijd terecht bij mijn ouders. Ik kreeg een kop thee en met zijn drieën konden we uren praten. Het huwelijk van mijn ouders was mijn vangnet, mijn voorbeeld en stond symbool voor alles wat ik ‘later’ wilde worden.

De schok was dan ook groot toen mijn ouders vertelden ze gingen scheiden na bijna 35 jaar huwelijk. Het kwam voor zowel henzelf als voor mij en hun hele omgeving als een donderslag bij heldere hemel. Na 24 jaar was ik opeens een volwassen kind van gescheiden ouders. Het was alsof mijn hele toekomstbeeld in duigen viel. Geen kerst meer met het hele gezin. Mijn kinderen zullen nooit mijn ouders als ‘opa en oma’ hebben. Nooit meer mijn ouders tegelijkertijd aan de telefoon hebben, wat voorheen minstens twee keer per week het geval was. Bij mijn broertjes huwelijk zullen zijn eigen ouders niet meer samen zijn. Als ze oud zijn, zullen ze niet voor elkaar zorgen. En hoe verdeel ik de al zo schaarse tijd opeens tussen twee aparte ouders?

Ik voelde me plotseling lid van een clubje waarvan ik tot voor kort nooit had gedacht ooit lid van te zijn. Pas nu voelde ik écht hoe verdrietig het is als je ouders niet meer samen zijn. Hoe ontworteld je kunt voelen hierdoor, ook al heb je nog zo je eigen leven.

Het verdriet van het verlies van wat mijn familie ooit was en nooit meer zal zijn is groot. Want ondanks dat je als volwassen kind niet meer thuis woont en een eigen leven hebt, was er nog altijd een sterk gevoel van een gezin. Een gezin biedt een gevoel van veiligheid en geborgenheid. Het vormt je identiteit en een gezamenlijke geschiedenis zorgt voor het gevoel van ‘thuis’. Wanneer dit uit elkaar valt, dan kan het voelen alsof er ook een stukje van jezelf uit elkaar valt. Wie ben ik nu nog, nu dit gezin zo is veranderd?

Als volwassen kind kind ervaar je (ook) gevoelens van eenzaamheid, onzekerheid en verlorenheid bij een scheiding. Het huwelijk van je ouders is onderdeel van de fundering van je leven. Hoe zij tegenover elkaar staan, staat in relatie tot je eigen gemoedstoestand. Hoe zij van elkaar houden, communiceren, voor elkaar zorgen en zich opstellen tegenover elkaar speelt een grote rol in iedere relatie die je hebt. Als het huwelijk van je ouders zo’n rotsvaste basis is en ze gaan scheiden, voelt het alsof niets in het leven meer zeker is. Als het huwelijk van mijn ouders al niet slaagt, hoe moet het dan met mijn eigen huwelijk? En als het huwelijk van mijn ouders een fiasco is, wat dan nog meer?

Er ontstaan zorgen die je voorheen niet had, omdat je ouders elkaar hadden. Redt mijn ouder zich wel, nu hij/zij straks alleen is? Redden ze het allebei wel, financieel? Hoe moet het met de verkoop van het huis? Zal de nieuwe partner van mijn ouder wel goed voor hem/haar zijn? Worden ze ooit wel weer gelukkig? Hoe ziet ons gezin er over 5 jaar uit?

Ook praktisch gezien kan de scheiding als een zware last aanvoelen. Naast je eigen drukke schema, relatie en de verantwoordelijkheden ten aanzien van je huis, baan, financiën en sociale leven heb je opeens twee aparte ouders met elk een eigen leven. Ouders die je apart moet bezoeken om een band mee te behouden. De vraagstukken en spanningen rondom feestdagen en verjaardagen zijn bij voorbaat al vermoeiend en persoonlijk zie ik erg op tegen de tijd dat mijn ouders steeds ouder zullen worden.

Daarnaast worden je de details van de scheiding vaak niet gespaard wanneer je volwassen bent. Het hoe en waarom van de scheiding komt veelvuldig aan bod en hoe goed je ouders het ook proberen te doen, je hoort altijd dingen die moeilijk te slikken zijn.

Wanneer ik vertel dat mijn ouders kortgeleden gescheiden zijn is de eerste – en vaak enige – reactie meestal ‘Jeetje! Wat schrikken. Maar gelukkig waren jullie al volwassen!’ Als volwassene word je geacht ‘gewoon’ volwassen te zijn en zou je niet moeten steunen op het huwelijk van je ouders. Als volwassene heb je je eigen leven. ‘Als volwassene zal je gelukkig niet in het midden komen te zitten.’ ‘En wees blij dat je ten minste een gelukkige jeugd hebt gehad!’ Aannames en opmerkingen als deze zaaien onzekerheid, eenzaamheid en doen gevoelens die je hebt ten aanzien van de scheiding te niet. Stel ik me aan? Maak ik het groter dan het is? Is het voor een jong kind erger van voor mij? En ben ik zwak als ik me hier zo door van mijn stuk laat brengen?

De scheiding van je ouders brengt je onherroepelijk uit balans, ook als volwassen kind. Of misschien wel des te meer? In een stuk van een Amerikaanse psycholoog las ik de volgende quote, die het goed samenvat: “De scheiding van je ouders verstoort je heden, zet je verleden in een ander daglicht en sleept na in de toekomst.”

Toch vertrouw ik er op dat alles – uiteindelijk – weer op zijn pootjes terecht zal komen. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat mijn ouders beide het geluk terug zullen vinden, ik geloof er in dat het verdriet voor mij als kind zal slijten en ik ben er van overtuigd dat ik er een paar mooie levenslessen uit kan halen. Maar voor nu voelt het alsof me zojuist is verteld dat Sinterklaas niet bestaat. Pakjesavond zal nooit meer hetzelfde zijn…’

Geschreven door 2WMN.nl

Bekijk ook

knuffelhondje bejaarden alzheimer

Bijzonder knuffelhondje is lichtpuntje in verzorgingshuis

Bron: ad Een ontroerend bericht over een wel heel bijzonder hondje…. Dwergpoedel Nala komt elke …